Skip to content

Η αποτυχία στα video games κάνει καλό

Posted in stories

Η αποτυχία δεν είναι κάτι ευχάριστο, είναι κάτι που προσπαθούμε να κρύψουμε, κάτι που ντρεπόμαστε, κάτι που προσπαθεί να δικαιολογήσει το μυαλό μας ρίχνοντας τις ευθύνες σε άλλους παράγοντες.

Ακόμα και αν το ρητό λέει πως οι δυσκολίες και οι αποτυχίες μας κάνουν πιο δυνατούς, όλοι προσπαθούμε να τις αποφύγουμε στη ζωή μας, αλλά στα video games μοιάζει να τις αποζητούμε. Τα παιχνίδια που θυμόμαστε και «αγαπάμε» είναι τα πιο δύσκολα και αυτά που μας έκαναν να χαλάσουμε πολλές ώρες και να αγανακτήσουμε μέχρι να τα τερματίσουμε.

Η πλειοψηφία των gamers αν ερωτηθούν για ποιον λόγο παίζουν video games, πιθανότατα θα απαντήσουν για να περνούν καλά και να διασκεδάζουν. Ένας εξωτερικός παρατηρητής σε ένα Ίντερνετ Καφέ θα έβλεπε άτομα απόλυτα προσηλωμένα στην οθόνη, να σφίγγουν τα δόντια, να βρίζουν και σε κάποιες περιπτώσεις να πετάνε χειριστήρια και πληκτρολόγια. Είναι αυτός ο ορισμός της διασκέδασης;

Όταν παίζουμε ένα παιχνίδι, δε το κάνουμε για να περάσουμε καλά στον ελεύθερο μας χρόνο, σύμφωνα με τον σχεδιαστή παιχνιδιών Jesper Juul, συγγραφέα του βιβλίου The Art of Failure: An Essay on the Pain of Playing Video Games, αυτό που μας τραβάει στα video games είναι η δυσκολία και η αποτυχία. Η αποτυχία σε ένα video game αποκαλύπτει τις ατέλειες μας σε ένα κλειστό σύστημα με συγκεκριμένες μηχανικές και δικούς του νόμους. Μιλάμε βεβαίως για αποτυχίες που οφείλονται σε δικά μας λάθη και όχι σε εξωγενείς αστάθμητους παράγοντες, όπως το lag (αν και έχει μια γοητεία να υπολογίζεις ακόμα και το lag ως έξτρα δυσκολία) ή τα bugs.

Τα παιχνίδια arcade, ή τα πρώτα παιχνίδια στις κονσόλες όπως το Super Mario, έκαναν τα παιδιά στα 80’s, 90’s να «σπαταλούν» δεκάδες ώρες μαθαίνοντας να παίζουν, προσαρμόζοντας τον τρόπο παιχνιδιού τους, αποτυγχάνοντας ξανά και ξανά μέχρι να τελειοποιήσουν τις μεθόδους τους, μέχρι να ακούσουν τον ίσως πιο συνυφασμένο με την επιτυχία ήχο, στο τέλος της κάθε πίστας.

Τα παιχνίδια χάνουν την ταυτότητα τους και γίνονται (λανθασμένα) όλο και ευκολότερα

Ένας λόγος που οι παίκτες αποζητούν την αποτυχία είναι ότι χωρίς αυτή, η επιτυχία είναι άγευστη. Στα πρώτα arcade όταν έχανες, έβγαζε game over και έπρεπε να πληρώνεις κάθε φορά για να ξαναπροσπαθήσεις από την αρχή. Στη συνέχεια στις κονσόλες, ξεκινούσες από την αρχή της κάθε πίστας μετά από ένα σου λάθος. Πλέον τα videogames έχουν καταργήσει εντελώς το game over και τιμωρούν(?) τους λάθος χειρισμούς και επιλογές με μια μικρή επιβράδυνση της προόδου στο παιχνίδι.
Εξαιρέσεις όπως το The Swapper, The Talos Principle ή το Dark Souls υπάρχουν ακόμα βέβαια.

Την ίδια τάση ακολουθούν και τα online games. Από το Diablo Hardcore όπου έχανες τα πάντα όταν ο χαρακτήρας σου πέθαινε και το Lineage όπου όταν σκότωνες κάποιον έπαιρνες το ρίσκο να χάσεις αντικείμενα που ίσως άξιζαν χιλιάδες ευρώ στην μαύρη αγορά, πλέον τώρα όλο και περισσότερα παιχνίδια βασίζονται σε micro transactions και pay to win μοντέλα που προσφέρουν την εύκολη επιβράβευση στους παίκτες, αλλά όπως είναι αναμενόμενο, η επιτυχία τους δεν διαρκεί πολύ. Η χαμηλή δυσκολία ή η έλλειψη τιμωρίας αν θέλετε, κάνει την αποτυχία ασήμαντη και την διάθεση του παίκτη να εντοπίσει και να βελτιώσει τις ατέλειες τους μικρή.

Τρανό παράδειγμα του λανθασμένου μοντέλου που ακολουθεί η αγορά, είναι το πόσο δημοφιλή παραμένουν παλιά «hardcore” MMO αλλά και πόσο δημοφιλή είναι τα MOBA που ο παίκτης εκτός από το να πρέπει να περιορίσει τα δικά του λάθη, πρέπει και να υπολογίζει-προβλέπει σε πραγματικό χρόνο τα λάθη των αντιπάλων. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι υπάρχει μια ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της ικανότητας στα MOBAs και της νοημοσύνης των παικτών.

Τα παιχνίδια πρέπει να αγκαλιάσουν την αποτυχία ως αναπόσπαστο μέρος μιας διαδραστικής εμπειρίας. Η αποτυχία προσφέρει χαρακτήρα, αίσθηση αυθεντικού κινδύνου, πολυπλοκότητα και μια ευκαιρία για βελτίωση στους παίκτες. Πρέπει να υπάρχουν μάχες που δεν κερδίζονται εύκολα, που πρέπει να υποχωρήσεις, να προετοιμαστείς διαφορετικά και να ξαναπροσπαθήσεις.

Η επιτυχία σε ένα παιχνίδι είναι διασκεδαστική, αλλά το πιο σημαντικό της χαρακτηριστικό είναι ότι είναι απόδειξη ότι η αποτυχία μπορεί να ξεπεραστεί.

Το να μας δίνουν τα παιχνίδια την ευκαιρία να πειραματιστούμε με την αποτυχία σε έναν ασφαλή χώρο, να μας δίνουν τη δυνατοτητα να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες που τα ίδια μας δημιουργούν, είναι ένα μάθημα πως δεξιότητες, οι γνώσεις και οι ικανότητες δεν είναι σταθερές αλλά μπορούν να αναπτυχθούν.

δεν απέτυχα χίλιες φορές, η εφεύρεση ήταν από αυτές που χρειάζονται 1.000 προσπάθειες μέχρι να επιτύχει ~ Thomas Edison για τον ηλεκτρικό λαμπτήρα

Με πληροφορίες από:
jesperjuul.net
The Impact of Gamification

Advertisment ad adsense adlogger